connect with a warm cup of comfort

Wilde bloemen

Wilde bloemen

 

Terwijl ze zich over haar schetsboek heen buigt dat op haar schoot ligt, bestudeert hij haar gezicht nauwkeurig. De kleine lachrimpels bij haar ogen zijn veranderd in concentratielijntjes. Alle gezichtsspieren zijn aangespannen. Ze is zo geconcentreerd dat zelfs de geluiden in het park haar niet afleiden. De honden lijken nog harder te blaffen dan anders. De mensen praten luid. De vogels hebben nog nooit zo vol overtuiging gezongen. Niets verbreekt haar focus. Ze tekent met zoveel overgave, alsof dat het laatste is wat ze kan doen om de wereld te redden van een ondergang.

Wilde bloemen, denkt hij. Daar doet ze hem aan denken. De bloemen kiezen zelf hun plek uit, in de berm of piercen zich zelfs door asfalt heen en groeien uit tot weelderige bossen. Ondergewaardeerde bloemen. Sommigen noemen ze onkruid. Hij ziet alleen de schoonheid. Alle bloemen bij elkaar geven een uniek, kleurig boeket. Je kan ze plukken, alleen vergaan ze veel sneller dan de perfecte bos uit een bloemenwinkel. Na een paar dagen verwelken ze al. Soms zijn de prachtigste bloemen niet bestemd voor een vaas. Wilde bloemen bloeien alleen in vrijheid.

Zou dat ook voor haar gelden, vraagt hij zich af.

(een stukje uit mijn boek, waaraan nog hard wordt gewerkt.)



1 thought on “Wilde bloemen”

  • Mooi, pakkend geschreven!
    Mag ik je een edit voorstellen? …’nog harder te blaffen dan anders’ ipv als. ?
    Groetjes Andrea

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


%d bloggers like this: