connect with a warm cup of comfort

Dan maar zo

Dan maar zo

Soms ben ik zo gefrustreerd, dat ik zelfs gefrustreerd raak van alle frustraties. Zo, herhaal dat maar eens tien keer. Terwijl ik op mijn elektrische scooter langs het zwembad vlieg, op weg naar de buitenhaven, maalt er van alles door mijn hoofd. En waarom ben je dan gefrustreerd, vraag je me? Lief dat je het vraagt trouwens.

Om van alles. Omdat ik liever de fiets had gepakt dan de ‘scoot’, zoals ik hem heb omgedoopt. En dat dus even niet lukt vandaag, dat fietsen. Dus dan maar zo. Omdat een stoere vrouw, ooit mijn verpleegkundige in het ziekenhuis, wel al haar boek heeft uitgebracht over haar ziekteperiode. En ik dus blijkbaar beter ben in het roepen dat ik een boek wil uitbrengen dan dat ik het daadwerkelijk doe. (Ik maak alleen niets af. Ook daar erger ik me over. Uiteraard.) Omdat ik zelfs op dit toch redelijk snelle voertuig nog ingehaald word door een wielrenner. Omdat ik liever die wielrenner wil zijn. En wil surfen en rennen.

Dan zie ik ineens een kip met haar kuikens rondscharrelen bij de rotonde. Ze dwingt me om even stil te staan en haar kindjes te bewonderen. De schattige pluizenbolletjes rennen angstig naar hun moeder als ze me stil zien staan met, in hun oogjes, het grote zwarte rijdende monster. Gelukkig is er nog genoeg moois om me heen. En jawel, dat zie ik ook nog wel hoor. Af en toe is het even goed zoeken tussen de stapels rotzooi in mijn hoofd. Ik besluit die ergernissen weg te stoppen, achter de deurtjes in de overvolle kasten, die ik snel open en dicht moet doen voordat alles eruit dondert.

En er is weer ruimte voor het licht! Een visser, die in zijn gele zuidwesterpak in zijn bootje staat, steekt zijn hand op. De auto’s op de dam, die het water voor ons tegenhoudt, trekken als een stoet mieren aan me voorbij. De nu nog rode bramen kunnen over niet al te lange tijd geplukt worden. De zon reflecteert op het water en laat zilveren golfjes achter. De lucht is strakblauw en de zon verwarmt mijn rug. Onderweg vind ik in de kringloopwinkel twee boeken voor 1,50 euro. Eentje is voor mijn moeder.

Ook al kan ik mezelf zo nu en dan ontzettend zielig vinden, ik zie heus wel dat ik zelf met die ontevredenheid aan de slag moet gaan. Dat het een signaal is om wat dingen aan te pakken. Maar dat komt wel, als ik besluit die overvolle kasten door te spitten en op te ruimen. Later.

En ook al voelt mijn lijf wel eens als een gevangenis, er is nog een andere vorm van vrijheid, waar ik gelukkig niet totaal blind voor ben. Mijn lichaam doet dan wel niet wat ik het liefst zou willen – in mijn hoofd zou ik een actief buitenmens zijn – maar ach, ik kom nog steeds vooruit. Niet op de fiets, maar wel op mijn stoere, elektrische scooter waar een linnen tas aan hangt met de op de kop getikte boeken erin. Met de wind in mijn kop laat ik de haven weer achter me. Het rustige dorp waar ik geboren ben, trekt langzaam aan me voorbij, terwijl ik mijn huisje weer opzoek. Ook dat is vrijheid. Dan maar zo.



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


%d bloggers like this: